To był zwykły weekend na działce. Mieliśmy spędzić razem spokojny, rodzinny czas. Michał był wtedy bardzo mały, dopiero zaczynał chodzić i biegać. W jednej chwili wydarzył się nieszczęśliwy wypadek. Jego nóżka wpadła pod kosiarkę. W wyniku tego zdarzenia stracił część lewej stopy, brakuje w niej dwóch głównych palców. Później był bardzo długi czas w szpitalu, wiele operacji i ogromny wysiłek lekarzy, którzy zrobili wszystko, co mogli. Uratowali tyle, ile się dało, dzięki czemu Michał może dziś chodzić i normalnie funkcjonować.

Dysfunkcja stopy polega na tym, że przez brak palców jest węższa, mięśnie łydki są słabsze, a utrzymanie równowagi trudniejsze. Ta stopa rozwija się też inaczej niż prawa, co widać przy dobieraniu obuwia. Prawa ma rozmiar 40, a lewa 36. W praktyce oznacza to, że kupujemy dwie pary butów. Od początku lekarze zalecali rehabilitację. Fizjoterapia była konieczna, ale szukaliśmy też aktywności, która pomoże mu rozwijać całe ciało.

Wtedy pojawił się pomysł judo. Potraktowaliśmy je jako formę rehabilitacji i ogólnorozwojowego sportu. Michał zaczął trenować, gdy miał sześć lat. Na początku było nam bardzo trudno – nie wiedzieliśmy, jak odnajdzie się w grupie, czy dzieci go zaakceptują, czy jego stopa nie będzie przeszkodą w treningach. Baliśmy się też o jego równowagę i o to, czy ćwiczenia nie będą dla niego zbyt trudne.

Z czasem okazało się jednak, że nasze obawy były większe niż rzeczywiste przeszkody. Michał świetnie radzi sobie w judo. Jest bardzo zdeterminowany i cieszy się, że może trenować jak inne dzieci. Ćwiczenia, których tak się obawialiśmy, nie sprawiały mu aż takich trudności. Dziś nie odstaje od innych zawodników, a judo daje mu ogromną siłę – nie tylko fizyczną, ale przede wszystkim psychiczną.

Najbardziej imponuje mi jego charakter. Michał jest bardzo pozytywnym chłopcem, ma ogromne poczucie humoru i jest niezwykle otwarty. Po wypadku zaskakiwał mnie tym, jak naturalnie potrafił mówić o swojej stopie. W przedszkolu czy w szkole pokazywał ją innym dzieciom i tłumaczył, dlaczego wygląda inaczej. Nauczył się z tym żyć i podchodzi do tego z ogromnym dystansem.

Jest też bardzo zacięty i uparty, a to w judo bardzo pomaga. Sam mówi, że ten sport daje mu siłę, odwagę i umiejętność radzenia sobie z przeciwnikiem. Przeszedł już bardzo długą drogę – od małego chłopca, który na początku bał się i płakał po upadku na matę, do zawodnika, który dziś wychodzi na nią z pewnością siebie.

Dla mnie jako mamy Michał jest dowodem na to, że ograniczenia nie definiują możliwości. Mimo swojej dysfunkcji może robić naprawdę wiele rzeczy i realizować swoje pasje. Jednocześnie wiem, że ta droga wciąż trwa i że cały czas potrzebne jest wsparcie – zarówno w treningach, w rehabilitacji, jak i w codziennym życiu.

Najbardziej chciałabym, żeby Michał mógł dalej robić to, co naprawdę kocha – rozwijać się, trenować i wierzyć w siebie. A my jako rodzina będziemy go w tym wspierać na każdym etapie jego drogi.